60% KORTING OP ALLE KINDERKLEDING VAN NOESER

Het gemis van je eigen moeder

Het gemis van je eigen moeder

Het voelt als een paar maanden geleden, maar toch is het vandaag alweer 3 jaar geleden dat ik voor het laatst mijn mama een knuffel mocht geven. Een kus op haar voorhoofd. Een kans om te zeggen hoeveel ik van haar hield. Haar te vertellen hoe erg ik haar ging missen.

In 2012 werd mijn mama ziek. Het bleek longkanker te zijn met een uitzaaiing in de hersenen.
Na vele bestralingen, een flinke hersenoperatie en een prachtig kort koppie door haaruitval hadden we goede hoop dat de kanker weg zou zijn. Het ging relatief goed!

Maar in februari van 2013 klaagde ze over ontzettende buikpijn.
Mijn zus was de hele dag bij haar geweest en ze was ontzettend ziek. 's Avonds zou ik een oogje in het zeil houden omdat ik vlakbij woonde. Ze belde dat ze dacht dat ze bloed had gespuugd. Maar ze had het al weggespoeld dus we konden het niet controleren. Een HA-post arts kwam langs en vond het eigenlijk teveel voor mijn moeder om naar het ziekenhuis te gaan voor een controle. Ze was zo zwak.

Ik ging op het logeerbed liggen en hoorde haar kermen van de pijn. Het deed me zoveel zeer. Ik kon niets voor haar doen, behalve er gewoon zijn. Ik voelde me machteloos en bang. Wat zou er gebeuren? Hoe zou de nacht er uit zien?

In de loop van de nacht kwam er een andere HA-post arts langs. Die vond het wél verstanding om toch een controle in het zuikenhuis te doen. Een ambulance haalde haar op en ik reed er achter aan in mijn auto.
Op het kamertje op de Eerste Hulp lag ze in een bed met warmte dekens. Ze had zoveel pijn, ze was zo mager geworden en was al haar kracht verloren.
Die week had ze al een controle gehad van haar buik, ivm de klachten. De arts zocht de uitslag op en kwam naar me toe, terwijl mijn moeder net werd weggebracht voor een scan.

Hij ging gebogen voor me zitten op een kruk en vroeg of ik al wat wist over de uitslag van de controle van die week?
Dat wist ik niet. Hij zei me dat er een veel, hele kleine vlekjes te zien waren op haar buikvlies. En dat hij 24 uurs hulp zou regelen voor mijn moeder. Maar dat wij, als kinderen, het ook erg zwaar zouden gaan krijgen de komende tijd.
Ik zei dat ik verder niets wou horen zolang mijn broer en zus er niet bij waren.

Na uren, uren, uren -zonder ook maar een paracetamol- werd mijn moeder naar een kamer gebracht in het ziekenhuis. Het was ondertussen al ochtend geworden dus ik belde mijn broer en zus om te vertellen wat er was gebeurd.

Op een gegeven moment zou er een arts langskomen met informatie. Mijn zus was uit haar werk gekomen om te zorgen dat ze erbij kon zijn. Terwijl het bezoekuur was en er állemaal mensen op de kamer stonden trok de arts het gordijntje dicht en vertelde mama dat ze niets meer konden doen..... Het was een kwestie van weken eerder dan maanden.

Wát als mijn zus er niet bij was geweest... Het was erg onmenselijk om op zo'n moment zulk nieuws te brengen. Maar goed, voor hun is het werk...

Samen lichtte we onze familie verder in. Onze ooms en tantes kwamen mama opzoeken in het ziekenhuis.
Later werd mama naar het Hospice in Breda gebracht. Een prachtige plek als je terecht komt in zo'n verdrietige situatie..!!

Wij als kinderen (en aanhang) zaten elke dag aan haar bed. We kookte vers voor haar. Brachten bloemen en staken kaarsjes aan. Mijn zus heeft nog een keer gebarbequed met mama. En met mijn broers verjaardag aten we oesters, tosti's en taart.

Op 30 april 2013 werd Willem Alexander gehuldigd. Dit wou mama echt nog meemaken. De dag erna vroeg ze me of ik de huisarts wou bellen voor euthenasie. Helaas had de huisarts die dag vrij en moest mama nog een hele dag wachten. Mijn broer en zus kwamen meteen uit hun werk en samen hebben we de hele dag naast mama gezeten.

We kustte haar welterusten en gingen naar huis. Wetende dat wanneer je wakker wordt het de laatste keer is dat je je moeder zult zien.

Het is zó intens pijnijk. Je versteend om door te kunnen gaan.

Elk van ons nam nog een keer, alleen met mama, afscheid. En daarna hielden we alle drie haar hand/arm vast.
Ze graptte nog naar de huisarts of hij wel de juiste spuit had. Want ze hield altijd álles in de gaten. Tot het laatste moment!

Het ging enorm snel. Weg was ze. In slaap. En daarna stopte haar hart langzaam met kloppen.

Het was niet wat ze wou... En niet wat wij wilden....
Sommige mensen zeiden "het is beter zo".  Het was helemaal niet beter zo.....!!!

Wij willen allemaal nog samen zijn. Moederdag vieren. Samen shoppen. Plantjes kopen. Vragen om recepten. Vragen hoe dingen vroeger waren. Zeker nu, mijn een eigen kindje heb ik zoveel vragen aan haar.
Maar ik weet zéker dat ze bij mijn zoontje is. Er is niets positiefs te maken van zo'n intens verdriet.

Vanavond komen wij samen. Om mama te herdenken en om te proosten op haar leven.

Mama, ik mis je.
Ik hou van je, niet minder dan ik altijd al heb gedaan.


Reacties

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden